Już odkąd pamiętam byłam nieśmiała i niepewna siebie. Przenigdy nie potrafiłam kłócić się z kimś o swoje racje, mimo, że w zdecydowanej większości przypadków byłam pewna, że to mój oponent jest w błędzie. Poddawałam się na starcie, nie wierząc we własne siły, podpalając się na chwilę na coś, aby w późniejszym czasie, po bardzo niezbyt długim czasie przestać. Miałam kilka pasji i szczerze powiedziawszy wręcz wiele talentów, ale w każdej sytuacji się ich wstydziłam. Ludzi wzrok, świadomość, że jestem oceniana wpływał na mnie bardzo negatywnie- nie potrafiłam sobie z tym poradzić.  Uważałam siebie za nieatrakcyjną i grubą, mimo, że znajomi zapewniali mnie, że jestem całkowicie ładnym chudzielcem. Potrafiłam odkryć w sobie tak kilka wad, że można ażeby napisać książkę o moich wadach i przywarach. Nie lubiłam, gdy ktoś o mnie mówił oraz dodatkowo nie lubiłam wypowiadać się na jakiś temat publicznie. Moja nieśmiałość mnie dobijała. Niszczyli mnie natomiast też kobiety i mężczyźni. Tak zwani krytycy, Internetowi mordercy marzeń, anonimowi złodzieje motywacji.  Tak jak mówiłam przedtem niegdyś posiadałam całkiem dość dużo talentów,  a że byłam nieśmiała i nie lubiłam występowania przed publicznością, nagrywałam filmiki ze swoimi nagraniami i wrzucałam do sieci. Z całą pewnością znalazło się wielu krytyków, którzy musieli powiedzieć, że jestem beznadziejna i złamać we mnie tego dobrego ducha. W tej samej chwili się wtedy poddawałam, kompletnie nie umiejąc radzić sobie ze złą krytyką. silosy przenośniki ślimakowe. Wystarczyło powiedzieć do mnie jedno małe złe słowo, a ja już byłam gotowa ze wszystkiego rezygnować, poddając się, usuwając się w cień i nie broniąc w ogóle swojego zdania i spersonalizowanych marzeń. Dziś uczę się z tym walczyć, ale niestety nie jest to łatwa walka. Musze walczyć sama ze sobą, co jest bardzo trudne.